is dit een computerscherm?

Jullie hebben allemaal al wel eens een touch-screen gezien of gebruikt. Zo'n computerscherm waar je met je vingers aan kan komen om knoppen in te duwen enzo...

Dit gaat nog een stapje verder, eigenlijk een hele grote stap. Is dit de manier waarop we in de toekomst computers gaan gebruiken? Het ziet er in ieder geval heel handig uit.

een mooie, blauwe pen

In welke kleur verwacht jij dat deze pen schrijft?

.

.

.

.

Blauw?

.

.

.

.

Ik ook.

.

.

.

.

Mis, poes. Deze pen schrijft zwart. Inderdaad, zwart.

En dat voor een pen van een bedrijf dat gespecialiseerd is in gebruiksvriendelijkheid, usability en de 'ervaring' van de gebruiker. Er zijn aangenamere 'ervaringen' als gebruiker dan ontdekken dat deze mooie, blauwe pen zwart schrijft... ;-)

een stapje verder vragen

Pol: “Waarom heb jij eigenlijk een blog?”
Piet: “Ah, omdat ik graag schrijf en zo mijn schrijfsels kan delen met anderen.”

Wat denken jullie van vorig stukje (fictief) interview? Weten jullie hieruit waarom Piet een blog bijhoudt?

Pol: “Waarom heb jij eigenlijk een blog?”
Piet: “Ah, omdat ik graag schrijf en zo mijn schrijfsels kan delen met anderen.”
Pol: “En hoe komt het dat je zo graag schrijft?”
Piet: “Ik weet niet… Euh… Omdat dat gewoon plezant is, daar kan ik helemaal in opgaan en de tijd uit het oog verliezen.”
Pol: “En is dat belangrijk voor jou, er zo in kunnen opgaan?”
Piet: “Jaja, zeker! Dat is voor mij een manier om bij mezelf te zijn en om mezelf uit te drukken, denk ik… En, euh… nu ik erover nadenk, helpt mijn blog me ook om dingen voor mezelf op een rijtje te krijgen.”.
Pol: “Ah, interessant. En wat brengt dat jou dan?”
Piet: “Euh, kweenie… (voelt en denkt even) Rust, denk ik.”

En wat denken jullie van dit stukje interview? Weten jullie nu waarom Piet een blog bijhoudt?

Wat ik hier even wil aantonen, is dat je door enkele eenvoudige vragen te stellen vaak heel veel te weten kan komen. Elk gedrag dat mensen stellen, heeft ergens een positieve intentie en vervult dus één of andere waarde die belangrijk is voor die persoon. Door op een spontane manier te vragen wat maakt dat iets belangrijk is, of wat een bepaald gedrag iemand oplevert, beginnen mensen na te denken over die achterliggende waarden.

De vragen die Pol aan Piet stelt, kwam ik niet alleen tegen in het NLP-wereldje, maar ook nog op andere plaatsen. Als je bijvoorbeeld software bouwt en gaat onderzoeken hoe gebruikers een applicatie gebruiken, worden deze vragen ook aanbevolen. Door een gebruiker te vragen waarom hij bepaalde handelingen uitvoert, en daarna waarom dat belangrijk voor hem is, en dan eventueel nog eens wat dat hem dan weer oplevert, kom je heel veel te weten over de eigenlijke, dieperliggende waarde die je gebruiker wil vervullen door jouw applicatie te gebruiken. En als je dat weet als producent, kan je je software maximaal afstemmen op de belangrijkste waarden van je gebruikers. Wat dan weer zorgt voor supertevreden klanten…

Ik wil hier ook aan toevoegen dat je een conversatie zoals die tussen Pol en Piet niet zomaar overal en met iedereen kan hebben. Opdat mensen kunnen voelen en nadenken over positieve intenties achter gedrag en waarden die in het spel zijn, moet er een soort vertrouwensband en wederzijds respect zijn. En de ene mens is zich al bewuster van zijn drijfveren dan de andere, dus het is ook belangrijk dat je de mensen de tijd geeft om deze dingen zelf te ontdekken.

Er bestaan technieken om dat wederzijdse respect en vertrouwen op te bouwen binnen een communicatie, ook als je voor de allereerste keer met iemand praat. Ik ben van plan om hierover binnenkort enkele dingen te schrijven op deze blog. In de tussentijd nodig ik je uit om de komende weken in je gesprekken met andere mensen eens te letten op de waarden die verscholen zitten achter wat mensen over zichzelf zeggen. En probeer eens met enkele spontane, eenvoudige vragen wat meer te weten te komen over die achterliggende waarden of over de positieve intentie achter het gedrag of de gewoontes van je gesprekspartner.

de ervaring van de gebruiker

Gisteren volgde ik een seminarie over usability waarop een aantal sprekers hun zegje kwamen doen over het gebruiksgemak van software en hardware. Het ging de hele dag over zaken als ‘user centered design’, de ‘user experience’, het gevoel van gebruikers bij een product, het integreren van gebruikers in het analyse- en ontwikkelproces, in termen van gebruikers-activiteiten denken in plaats van functionaliteiten, enzovoort.

Wat ongeveer elke spreker aanhaalde, was het belang van het zo vroeg mogelijk betrekken van de eindgebruikers (de mensen die het product later effectief gaan gebruiken) bij een project. Voor je zelfs met de analyse van een nieuw project begint, zou je moeten weten voor wie je een product maakt en wat de wensen, verwachtingen, kennis en gewoontes van die mensen zijn. Op voorhand samenzitten met je gebruikers is een must als je een ‘user centered’ en dus makkelijk bruikbaar product wil maken.

Op zich was het gisteren een heel leerrijk seminarie met verschillende, professionele sprekers. Wat me echter verbaasde, was dat er in mijn ogen praktisch geen enkele spreker de theorie ook bij z’n eigen presentatie in praktijk bracht. Er was niemand die ons vooraf of zelfs aan het begin van de presentatie vroeg wie we waren, wat we verwachtten, hoe we de presentatie wilden ‘gebruiken’ etc… Geen van allen wist dus wie de ‘gebruikers’ van zijn product (de presentatie) waren. En dat voor usability-experten! ;-)

Ik besef heel goed dat het bij een presentatie voor 25 personen moeilijk is om een gebruikers-analyse te doen, maar ik zag toch nog meer mogelijkheden om ons als publiek ook echt te laten ‘voelen’ wat usability is, en niet alleen te laten luisteren naar de theorie. Hoewel ik veel bijleerde, viel de ‘user experience’ me dus in het algemeen wat tegen.

Behalve bij één spreker. Hoewel ook hij het publiek niet vooraf had leren kennen, stak hij qua interactiviteit, enthousiasme en originaliteit stukken boven de rest uit. Hij gebruikte voortdurend quizjes waarbij wij gekleurde papiertjes moesten omhoog steken om te antwoorden. Dat zorgde ervoor dat je bij de zaak bleef, zelf mee dacht in plaats van passief te luisteren en niet al vooruit ging bladeren in de handouts ofzo. Bij die spreker kreeg ik wél het gevoel dat de presentatie om ons, de gebruikers, draaide en niet om de spreker of de theorie. Echt knap gedaan!

Als samenvattende tips en reminders voor mezelf en voor jou in verband met presenteren:

• breng zoveel mogelijk interactie in je presentatie

• leef en handel naar de theorie die je verkondigt

• vraag jezelf vooraf af wat je publiek wil ervaren

PS: Vul snel mijn enquete in als je dat nog niet deed, want ik vroeg me al eerder af wat jullie willen ervaren op deze blog...